منصوریه (از غلاة شیعه همان کسفیه) - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Admin در ‏۱۵ اوت ۲۰۱۹، ساعت ۱۰:۵۸

2019-08-15T10:58:26Z

Admin در ‏۳۰ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۱۱:۴۳

2019-07-30T11:43:21Z

Admin در ‏۱۱ ژوئیهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۰۹:۵۱

2015-07-11T09:51:28Z

Admin در ‏۱۱ ژوئیهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۰۹:۵۰

2015-07-11T09:50:21Z

Admin در ‏۱۱ ژوئیهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۰۹:۴۹

2015-07-11T09:49:10Z

Admin در ‏۱۱ ژوئیهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۰۹:۴۸

2015-07-11T09:48:40Z

Admin در ‏۱۱ ژوئیهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۰۹:۴۸

2015-07-11T09:48:21Z

Ma.zarifiyan: «منصوریه (از غلاة شیعه همان کسفیه)» را محافظت کرد ([ویرایش=فقط مدیران] (بی‌پایان) [انتقال=فقط مدیران] (بی‌پایان)) [آبشاری]

2015-06-01T07:25:54Z

«منصوریه (از غلاة شیعه همان کسفیه)» را محافظت کرد ([ویرایش=فقط مدیران] (بی‌پایان) [انتقال=فقط مدیران] (بی‌پایان)) [آبشاری]

Ma.zarifiyan در ‏۱ ژوئن ۲۰۱۵، ساعت ۰۷:۲۵

2015-06-01T07:25:40Z

Ma.zarifiyan در ‏۱ ژوئن ۲۰۱۵، ساعت ۰۷:۲۳

2015-06-01T07:23:50Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ اوت ۲۰۱۹، ساعت ۱۰:۵۸
سطر ۱:		سطر ۱:
−	از [[غلاة شیعه]].	+	از غلاة شیعه.

	همان [[کسفیه]].		همان [[کسفیه]].

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 از [[غلاة شیعه]].
 همان [[کسفیه]].
 ایشان پیروان [[ابومنصور عجلی]] می باشند.
-[[ابن حزم]] می نویسد: «[[مغیریه]] و [[منصوریه]] هر که را بتوانند خفه می کنند و اموال اهل ارض را حلال می شمارند چرا که جهاد را واجب می دانند». <ref> [[الفصل فی الملل و الاهواء و النحل]]، [[ابن حزم]]، ج2، ص337</ref>
+[[ابن حزم]] می نویسد: «[[مغیریه (از غلاة شیعه)|مغیریه]] و منصوریه هر که را بتوانند خفه می کنند و اموال اهل ارض را حلال می شمارند چرا که جهاد را واجب می دانند». <ref> [[الفصل فی الملل و الاهواء و النحل]]، [[ابن حزم]]، ج2، ص337</ref>
-ابن قتیبه در المعارف وجه تسمیه ابی منصور به «کسف» را چنین برمی شمارد که وی به پیروانش می گفته آیه شریفه و إن یروا کسفاً من السماء ساقطا<ref>سوره طور، آیه 44</ref>درباره او نازل شده است. <ref>[[المعارف]]، [[ابن قتیبه]]، ص623</ref>
+[[ابن قتیبه]] در [[المعارف]] وجه تسمیه ابی منصور به «کسف» را چنین برمی شمارد که وی به پیروانش می گفته آیه شریفه و إن یروا کسفاً من السماء ساقطا<ref>سوره طور، آیه 44</ref>درباره او نازل شده است. <ref>[[المعارف]]، [[ابن قتیبه]]، ص623</ref>
-[[دانشنامه ایران]] درباره این فرقه می نویسد: «[[ابومنصور عجلی]] (ejli) از غالیان مشهور شیعی در اوایل سده دوم هجری قمری که پیروانش به [[منصوریه]] شهرت داشتند و چنانکه از زندگی و تعالیم وی پیداست، اهدافی سیاسی در سر داشته است و بدین سبب، به دست عمال حکومت اموی کشته شد. ابومنصور ادعا می کرد که [[امام باقر]] علیه السلام امر خود را به وی تفویض کرده، و او را وصی خویش خوانده است و بر این باور بود که حضرت [[علی علیه السلام]] نبی رسول است و نیز امامان [[امام حسن|حسن]]، [[امام حسین|حسین]]، [[امام سجاد|علی بن حسین]] و [[امام باقر]] علیهم السلام و خود وی پس از آنان به نبوت و رسالت رسیده اند. او خود را همچون ابراهیم علیه السلام خلیل الله می دانست و به همین سبب بر این گمان بود که جبرئیل بر وی نازل می شود.
+[[دانشنامه ایران]] درباره این فرقه می نویسد: «ابومنصور عجلی (ejli) از غالیان مشهور شیعی در اوایل سده دوم هجری قمری که پیروانش به منصوریه شهرت داشتند و چنانکه از زندگی و تعالیم وی پیداست، اهدافی سیاسی در سر داشته است و بدین سبب، به دست عمال حکومت اموی کشته شد. ابومنصور ادعا می کرد که [[امام باقر]] (علیه السلام) امر خود را به وی تفویض کرده، و او را وصی خویش خوانده است و بر این باور بود که حضرت [[علی علیه السلام]] نبی رسول است و نیز امامان [[امام حسن|حسن]]، [[امام حسین|حسین]]، [[امام سجاد|علی بن حسین]] و [[امام باقر]] (علیهم السلام) و خود وی پس از آنان به نبوت و رسالت رسیده اند. او خود را همچون ابراهیم (علیه السلام) خلیل الله می دانست و به همین سبب بر این گمان بود که [[جبرئیل]] بر وی نازل می شود.
 ابومنصور معتقد بود که خداوند پیامبر را جهت تنزیل، و او را جهت تأویل مبعوث کرده است. او مدعی بود که پس از وی رسالت در شش تن از اولادش ادامه خواهد داشت که آخرین آنها مهدی قائم است.
-ابومنصور بر مخالفانش سخت می گرفت و [[منصوریه]] بر این باور بودند که اگر کسی از آنان چهل نفر از مخالفان را بکشد، بهشتی است. به گزارش منابع، اول کسی که از میان غالیان شیعی به خنق (خفه کردن) مخالفان فتوا داد، وی بود. او اصحابش را به کشتن غافلگیرانه مخالفان فرا می خواند. گفته شده است که [[منصوریه]] تا زمان ظهور قائم منتظر، حمـل سلاح را جایـز نمی دانستند و از ایـن رو مخالفان را بـه خنق و یا به وسیلـه سنگ می کشتند.
+ابومنصور بر مخالفانش سخت می گرفت و منصوریه بر این باور بودند که اگر کسی از آنان چهل نفر از مخالفان را بکشد، بهشتی است. به گزارش منابع، اول کسی که از میان غالیان شیعی به خنق (خفه کردن) مخالفان فتوا داد، وی بود. او اصحابش را به کشتن غافلگیرانه مخالفان فرا می خواند. گفته شده است که منصوریه تا زمان ظهور قائم منتظر، حمـل سلاح را جایـز نمی دانستند و از ایـن رو مخالفان را بـه خنق و یا به وسیلـه سنگ می کشتند.
-درباره آداب و رسوم [[منصوریه]] این مطلب نیز گفتنی است که آنان آنگاه که می خواستند سوگندی به زبان آورند، چنین می گفتند: «الا و الکلمة». این نکته و برخی خصوصیات فکری ابومنصور نشان از تأثیر پذیرفتن وی از مسیحیت دارد.
+پس از مرگ منصور، پیروانش بر دو گروه تقسیم شدند: گروهی که به [[محمدیه (از غلاة منصوریه)|محمدیه]] شهرت داشتند، معتقد بودند که [[امام باقر]] (علیه السلام) به ابومنصور وصیت کرده، و گروه دیگر بر این باور بودند که ابومنصور به پسرش حسین وصیت کرده است؛ اینان به [[حُسینیه (از غلاة منصوریه)|حسینیه]] شهرت داشتند. با توجه به تعالیم مشخص ابومنصور، ظاهراً گروه دوم به آراء ابومنصور نزدیکتر بوده اند. » <ref>[[دانشنامه ایران]]، ج1، ص373</ref>
-پس از مرگ منصور، پیروانش بر دو گروه تقسیم شدند: گروهی که به [[محمدیه]] شهرت داشتند، معتقد بودند که [[امام باقر]] علیه السلام به ابومنصور وصیت کرده، و گروه دیگر بر این باور بودند که ابومنصور به پسرش حسین وصیت کرده است؛ اینان به [[حسینیه]] شهرت داشتند. با توجه به تعالیم مشخص ابومنصور، ظاهراً گروه دوم به آراء ابومنصور نزدیکتر بوده اند. » <ref>[[دانشنامه ایران]]، ج1، ص373</ref>
+[[عارف تامر]] منصوریه را از زمره [[حسنیه]] برشمرده است. <ref>[[تاریخ الاسماعیلیه]]، [[عارف تامر]]، ج1، ص88</ref>
-[[عارف تامر]] [[منصوریه]] را از زمره [[حسنیه]] برشمرده است. <ref>[[تاریخ الاسماعیلیه]]، [[عارف تامر]]، ج1، ص88</ref>
+رک: [[حُسینیه (از غلاة منصوریه)|حسینیه]].
-رک: [[حُسینیه (از خوارج)]].<ref> [[البدء و التاریخ]]، [[مطهر مقدسی]]، ج5، ص124 / [[بیان الادیان]]، [[ابوالقاسم بلخی]]، ص67 / [[تاریخ الاسماعیلیه]]، [[عارف تامر]]، ج1، ص88 / [[تبصرة العوام]]، [[مرتضی رازی]]، ص170 / [[التبصیر فی الدین]]، [[شهفور اسفراینی]]، ص23 / [[تعریفات العلوم و تحدیدات الرسوم]]، [[سیدعلی جرجانی]]، ص189 / [[التنبیه و الرد علی اهل الاهواء و البدع]]، [[محمد ملطی شافعی]]، ص159 / [[جامع الفرق و المذاهب الاسلامیة]]، [[امیر مهنا]] و [[علی خریس]]، ص197 / [[خاندان نوبختی]]، [[عباس اقبال]]، ص265 / [[الحور العین]]، [[نشوان حمیری]]، ص169و168 / [[علی هامش الفرق الاسلامیة]]، [[احمد فرج الله]]، ص135 / [[الفرق الاسلامیة(کرمانی)|الفرق الاسلامیة]]، [[شمس الدین محمد کرمانی]]، ص36 / [[الفرق بین الفرق]]، [[عبدالقاهر بغدادی]]، ص238 / [[فرق الشیعة]]، [[حسن بن موسی نوبختی]]، ص38 / [[الفرق و الجماعات و المذاهب الاسلامیة]]، [[صلاح ابوسعود]]، ص47 / [[فرهنگ فِرَق اسلامی]]، [[محمد جواد مشکور]]، ص428 / [[فرهنگ نامه فرقه های اسلامی]]، [[شریف یحیی الامین]]، ص266 / [[قاموس المذاهب و الادیان]]، [[حسین علی حمد]]، ص197 / [[مشارق انوار الیقین فی اسرار المؤمنین]]، [[حافظ رجب برسی]]، ص311 / المعارف، ابن قتیبه، ص623 / [[معجم الفرق الاسلامیة]]، [[عارف تامر]]، ص60 / [[مفاتیح العلوم]]، [[محمد بن احمد خوارزمی]]، ص50 / [[مقالات الاسلامیین و اختلاف المصلین]]، [[ابوالحسن اشعری]]، ج74 / [[المقالات و الفرق]]، [[سعد اشعری]]، ص46 / [[الملل و النحل]]، [[عبدالقاهر بغدادی]]، ص55 / [[المنیة و الامل فی شرح الملل و النحل]]، [[احمد بن یحیی بن مرتضی]]، ص95 / [[المواعظ و الاعتبار بذکر الخطط و الآثار]]، [[احمد بن علی مقریزی]]، ج2، ص353 / [[موسوعة الفرق و الجماعات و المذاهب و الاحزاب و الحرکات الاسلامیة]]، [[عبدالمنعم حفنی]]، ص624 / [[نفائس الفنون فی عرایس العیون]]، [[شمس الدین محمد آملی]]، ج2، ص279</ref>
+<ref> [[البدء و التاریخ]]، [[مطهر مقدسی]]، ج5، ص124 / [[بیان الادیان]]، [[ابوالقاسم بلخی]]، ص67 / [[تاریخ الاسماعیلیه]]، [[عارف تامر]]، ج1، ص88 / [[تبصرة العوام]]، [[مرتضی رازی]]، ص170 / [[التبصیر فی الدین]]، [[شهفور اسفراینی]]، ص23 / [[تعریفات العلوم و تحدیدات الرسوم]]، [[سیدعلی جرجانی]]، ص189 / [[التنبیه و الرد علی اهل الاهواء و البدع]]، [[محمد ملطی شافعی]]، ص159 / [[جامع الفرق و المذاهب الاسلامیة]]، [[امیر مهنا]] و [[علی خریس]]، ص197 / [[خاندان نوبختی]]، [[عباس اقبال]]، ص265 / [[الحور العین]]، [[نشوان حمیری]]، ص169و168 / [[علی هامش الفرق الاسلامیة]]، [[احمد فرج الله]]، ص135 / [[الفرق الاسلامیة(کرمانی)|الفرق الاسلامیة]]، [[شمس الدین محمد کرمانی]]، ص36 / [[الفرق بین الفرق]]، [[عبدالقاهر بغدادی]]، ص238 / [[فرق الشیعة]]، [[حسن بن موسی نوبختی]]، ص38 / [[الفرق و الجماعات و المذاهب الاسلامیة]]، [[صلاح ابوسعود]]، ص47 / [[فرهنگ فِرَق اسلامی]]، [[محمد جواد مشکور]]، ص428 / [[فرهنگ نامه فرقه های اسلامی]]، [[شریف یحیی الامین]]، ص266 / [[قاموس المذاهب و الادیان]]، [[حسین علی حمد]]، ص197 / [[مشارق انوار الیقین فی اسرار المؤمنین]]، [[حافظ رجب برسی]]، ص311 / [[المعارف]]، [[ابن قتیبه]]، ص623 / [[معجم الفرق الاسلامیة]]، [[عارف تامر]]، ص60 / [[مفاتیح العلوم]]، [[محمد بن احمد خوارزمی]]، ص50 / [[مقالات الاسلامیین و اختلاف المصلین]]، [[ابوالحسن اشعری]]، ج74 / [[المقالات و الفرق]]، [[سعد اشعری]]، ص46 / [[الملل و النحل]]، [[عبدالقاهر بغدادی]]، ص55 / [[المنیة و الامل فی شرح الملل و النحل]]، [[احمد بن یحیی بن مرتضی]]، ص95 / [[المواعظ و الاعتبار بذکر الخطط و الآثار]]، [[احمد بن علی مقریزی]]، ج2، ص353 / [[موسوعة الفرق و الجماعات و المذاهب و الاحزاب و الحرکات الاسلامیة]]، [[عبدالمنعم حفنی]]، ص624 / [[نفائس الفنون فی عرایس العیون]]، [[شمس الدین محمد آملی]]، ج2، ص279</ref>
 == پانویس ==

@@ سطر ۱۲: / سطر ۱۲: @@
 ابن قتیبه در المعارف وجه تسمیه ابی منصور به «کسف» را چنین برمی شمارد که وی به پیروانش می گفته آیه شریفه و إن یروا کسفاً من السماء ساقطا<ref>سوره طور، آیه 44</ref>درباره او نازل شده است. <ref>[[المعارف]]، [[ابن قتیبه]]، ص623</ref>
-دانشنامه [[ایران]] درباره این فرقه می نویسد: «[[ابومنصور عجلی]] (ejli) از غالیان مشهور شیعی در اوایل سده دوم هجری قمری که پیروانش به [[منصوریه]] شهرت داشتند و چنانکه از زندگی و تعالیم وی پیداست، اهدافی سیاسی در سر داشته است و بدین سبب، به دست عمال حکومت اموی کشته شد. ابومنصور ادعا می کرد که [[امام باقر]] علیه السلام امر خود را به وی تفویض کرده، و او را وصی خویش خوانده است و بر این باور بود که حضرت [[علی علیه السلام]] نبی رسول است و نیز امامان [[امام حسن|حسن]]، [[امام حسین|حسین]]، [[امام سجاد|علی بن حسین]] و [[امام باقر]] علیهم السلام و خود وی پس از آنان به نبوت و رسالت رسیده اند. او خود را همچون ابراهیم علیه السلام خلیل الله می دانست و به همین سبب بر این گمان بود که جبرئیل بر وی نازل می شود.
+[[دانشنامه ایران]] درباره این فرقه می نویسد: «[[ابومنصور عجلی]] (ejli) از غالیان مشهور شیعی در اوایل سده دوم هجری قمری که پیروانش به [[منصوریه]] شهرت داشتند و چنانکه از زندگی و تعالیم وی پیداست، اهدافی سیاسی در سر داشته است و بدین سبب، به دست عمال حکومت اموی کشته شد. ابومنصور ادعا می کرد که [[امام باقر]] علیه السلام امر خود را به وی تفویض کرده، و او را وصی خویش خوانده است و بر این باور بود که حضرت [[علی علیه السلام]] نبی رسول است و نیز امامان [[امام حسن|حسن]]، [[امام حسین|حسین]]، [[امام سجاد|علی بن حسین]] و [[امام باقر]] علیهم السلام و خود وی پس از آنان به نبوت و رسالت رسیده اند. او خود را همچون ابراهیم علیه السلام خلیل الله می دانست و به همین سبب بر این گمان بود که جبرئیل بر وی نازل می شود.
 ابومنصور معتقد بود که خداوند پیامبر را جهت تنزیل، و او را جهت تأویل مبعوث کرده است. او مدعی بود که پس از وی رسالت در شش تن از اولادش ادامه خواهد داشت که آخرین آنها مهدی قائم است.
@@ سطر ۲۰: / سطر ۲۰: @@
 درباره آداب و رسوم [[منصوریه]] این مطلب نیز گفتنی است که آنان آنگاه که می خواستند سوگندی به زبان آورند، چنین می گفتند: «الا و الکلمة». این نکته و برخی خصوصیات فکری ابومنصور نشان از تأثیر پذیرفتن وی از مسیحیت دارد.
-پس از مرگ منصور، پیروانش بر دو گروه تقسیم شدند: گروهی که به [[محمدیه]] شهرت داشتند، معتقد بودند که [[امام باقر]] علیه السلام به ابومنصور وصیت کرده، و گروه دیگر بر این باور بودند که ابومنصور به پسرش حسین وصیت کرده است؛ اینان به [[حسینیه]] شهرت داشتند. با توجه به تعالیم مشخص ابومنصور، ظاهراً گروه دوم به آراء ابومنصور نزدیکتر بوده اند. » <ref>دانشنامه [[ایران]]، ج1، ص373</ref>
+پس از مرگ منصور، پیروانش بر دو گروه تقسیم شدند: گروهی که به [[محمدیه]] شهرت داشتند، معتقد بودند که [[امام باقر]] علیه السلام به ابومنصور وصیت کرده، و گروه دیگر بر این باور بودند که ابومنصور به پسرش حسین وصیت کرده است؛ اینان به [[حسینیه]] شهرت داشتند. با توجه به تعالیم مشخص ابومنصور، ظاهراً گروه دوم به آراء ابومنصور نزدیکتر بوده اند. » <ref>[[دانشنامه ایران]]، ج1، ص373</ref>
-[[عارف تامر]] [[منصوریه]] را از زمره [[حسنیه]] برشمرده است. <ref>تاریخ [[ال اسماعیلیه]]، [[عارف تامر]]، ج1، ص88</ref>
+[[عارف تامر]] [[منصوریه]] را از زمره [[حسنیه]] برشمرده است. <ref>[[تاریخ الاسماعیلیه]]، [[عارف تامر]]، ج1، ص88</ref>
-رک: [[حُسینیه (از خوارج)]].<ref> [[البدء و التاریخ]]، [[مطهر مقدسی]]، ج5، ص124 / [[بیان الادیان]]، [[ابوالقاسم بلخی]]، ص67 / تاریخ [[ال اسماعیلیه]]، [[عارف تامر]]، ج1، ص88 / [[تبصرة العوام]]، [[مرتضی رازی]]، ص170 / [[التبصیر فی الدین]]، [[شهفور اسفراینی]]، ص23 / [[تعریفات العلوم و تحدیدات الرسوم]]، [[سیدعلی جرجانی]]، ص189 / [[التنبیه و الرد علی اهل الاهواء و البدع]]، [[محمد ملطی شافعی]]، ص159 / [[جامع الفرق و المذاهب الاسلامیة]]، [[امیر مهنا]] و [[علی خریس]]، ص197 / [[خاندان نوبختی]]، [[عباس اقبال]]، ص265 / [[الحور العین]]، [[نشوان حمیری]]، ص169و168 / [[علی هامش الفرق الاسلامیة]]، [[احمد فرج الله]]، ص135 / [[الفرق الاسلامیة(کرمانی)|الفرق الاسلامیة]]، [[شمس الدین محمد کرمانی]]، ص36 / [[الفرق بین الفرق]]، [[عبدالقاهر بغدادی]]، ص238 / [[فرق الشیعة]]، [[حسن بن موسی نوبختی]]، ص38 / [[الفرق و الجماعات و المذاهب الاسلامیة]]، [[صلاح ابوسعود]]، ص47 / [[فرهنگ فِرَق اسلامی]]، [[محمد جواد مشکور]]، ص428 / [[فرهنگ نامه فرقه های اسلامی]]، [[شریف یحیی الامین]]، ص266 / [[قاموس المذاهب و الادیان]]، [[حسین علی حمد]]، ص197 / [[مشارق انوار الیقین فی اسرار المؤمنین]]، [[حافظ رجب برسی]]، ص311 / المعارف، ابن قتیبه، ص623 / [[معجم الفرق الاسلامیة]]، [[عارف تامر]]، ص60 / [[مفاتیح العلوم]]، [[محمد بن احمد خوارزمی]]، ص50 / [[مقالات الاسلامیین و اختلاف المصلین]]، [[ابوالحسن اشعری]]، ج74 / [[المقالات و الفرق]]، [[سعد اشعری]]، ص46 / [[الملل و النحل]]، [[عبدالقاهر بغدادی]]، ص55 / [[المنیة و الامل فی شرح الملل و النحل]]، [[احمد بن یحیی بن مرتضی]]، ص95 / [[المواعظ و الاعتبار بذکر الخطط و الآثار]]، [[احمد بن علی مقریزی]]، ج2، ص353 / [[موسوعة الفرق و الجماعات و المذاهب و الاحزاب و الحرکات الاسلامیة]]، [[عبدالمنعم حفنی]]، ص624 / [[نفائس الفنون فی عرایس العیون]]، [[شمس الدین محمد آملی]]، ج2، ص279</ref>
+رک: [[حُسینیه (از خوارج)]].<ref> [[البدء و التاریخ]]، [[مطهر مقدسی]]، ج5، ص124 / [[بیان الادیان]]، [[ابوالقاسم بلخی]]، ص67 / [[تاریخ الاسماعیلیه]]، [[عارف تامر]]، ج1، ص88 / [[تبصرة العوام]]، [[مرتضی رازی]]، ص170 / [[التبصیر فی الدین]]، [[شهفور اسفراینی]]، ص23 / [[تعریفات العلوم و تحدیدات الرسوم]]، [[سیدعلی جرجانی]]، ص189 / [[التنبیه و الرد علی اهل الاهواء و البدع]]، [[محمد ملطی شافعی]]، ص159 / [[جامع الفرق و المذاهب الاسلامیة]]، [[امیر مهنا]] و [[علی خریس]]، ص197 / [[خاندان نوبختی]]، [[عباس اقبال]]، ص265 / [[الحور العین]]، [[نشوان حمیری]]، ص169و168 / [[علی هامش الفرق الاسلامیة]]، [[احمد فرج الله]]، ص135 / [[الفرق الاسلامیة(کرمانی)|الفرق الاسلامیة]]، [[شمس الدین محمد کرمانی]]، ص36 / [[الفرق بین الفرق]]، [[عبدالقاهر بغدادی]]، ص238 / [[فرق الشیعة]]، [[حسن بن موسی نوبختی]]، ص38 / [[الفرق و الجماعات و المذاهب الاسلامیة]]، [[صلاح ابوسعود]]، ص47 / [[فرهنگ فِرَق اسلامی]]، [[محمد جواد مشکور]]، ص428 / [[فرهنگ نامه فرقه های اسلامی]]، [[شریف یحیی الامین]]، ص266 / [[قاموس المذاهب و الادیان]]، [[حسین علی حمد]]، ص197 / [[مشارق انوار الیقین فی اسرار المؤمنین]]، [[حافظ رجب برسی]]، ص311 / المعارف، ابن قتیبه، ص623 / [[معجم الفرق الاسلامیة]]، [[عارف تامر]]، ص60 / [[مفاتیح العلوم]]، [[محمد بن احمد خوارزمی]]، ص50 / [[مقالات الاسلامیین و اختلاف المصلین]]، [[ابوالحسن اشعری]]، ج74 / [[المقالات و الفرق]]، [[سعد اشعری]]، ص46 / [[الملل و النحل]]، [[عبدالقاهر بغدادی]]، ص55 / [[المنیة و الامل فی شرح الملل و النحل]]، [[احمد بن یحیی بن مرتضی]]، ص95 / [[المواعظ و الاعتبار بذکر الخطط و الآثار]]، [[احمد بن علی مقریزی]]، ج2، ص353 / [[موسوعة الفرق و الجماعات و المذاهب و الاحزاب و الحرکات الاسلامیة]]، [[عبدالمنعم حفنی]]، ص624 / [[نفائس الفنون فی عرایس العیون]]، [[شمس الدین محمد آملی]]، ج2، ص279</ref>
 == پانویس ==

@@ سطر ۱۰: / سطر ۱۰: @@
 [[ابن حزم]] می نویسد: «[[مغیریه]] و [[منصوریه]] هر که را بتوانند خفه می کنند و اموال اهل ارض را حلال می شمارند چرا که جهاد را واجب می دانند». <ref> [[الفصل فی الملل و الاهواء و النحل]]، [[ابن حزم]]، ج2، ص337</ref>
-ابن قتیبه در المعارف وجه تسمیه ابی منصور به «کسف» را چنین برمی شمارد که وی به پیروانش می گفته آیه شریفه و إن یروا کسفاً من السماء ساقطا<ref>سوره طور، آیه 44</ref>درباره او نازل شده است. <ref>المعارف، ابن قتیبه، ص623</ref>
+ابن قتیبه در المعارف وجه تسمیه ابی منصور به «کسف» را چنین برمی شمارد که وی به پیروانش می گفته آیه شریفه و إن یروا کسفاً من السماء ساقطا<ref>سوره طور، آیه 44</ref>درباره او نازل شده است. <ref>[[المعارف]]، [[ابن قتیبه]]، ص623</ref>
-دانشنامه [[ایران]] درباره این فرقه می نویسد: «ابومنصور عجلی<ref>ejli</ref> از غالیان مشهور شیعی در اوایل سده دوم هجری قمری که پیروانش به [[منصوریه]] شهرت داشتند و چنانکه از زندگی و تعالیم وی پیداست، اهدافی سیاسی در سر داشته است و بدین سبب، به دست عمال حکومت اموی کشته شد. ابومنصور ادعا می کرد که [[امام باقر]] علیه السلام امر خود را به وی تفویض کرده، و او را وصی خویش خوانده است و بر این باور بود که حضرت [[علی علیه السلام]] نبی رسول است و نیز امامان [[امام حسن|حسن]]، [[امام حسین|حسین]]، [[امام سجاد|علی بن حسین]] و [[امام باقر]] علیهم السلام و خود وی پس از آنان به نبوت و رسالت رسیده اند. او خود را همچون ابراهیم علیه السلام خلیل الله می دانست و به همین سبب بر این گمان بود که جبرئیل بر وی نازل می شود.
+دانشنامه [[ایران]] درباره این فرقه می نویسد: «[[ابومنصور عجلی]] (ejli) از غالیان مشهور شیعی در اوایل سده دوم هجری قمری که پیروانش به [[منصوریه]] شهرت داشتند و چنانکه از زندگی و تعالیم وی پیداست، اهدافی سیاسی در سر داشته است و بدین سبب، به دست عمال حکومت اموی کشته شد. ابومنصور ادعا می کرد که [[امام باقر]] علیه السلام امر خود را به وی تفویض کرده، و او را وصی خویش خوانده است و بر این باور بود که حضرت [[علی علیه السلام]] نبی رسول است و نیز امامان [[امام حسن|حسن]]، [[امام حسین|حسین]]، [[امام سجاد|علی بن حسین]] و [[امام باقر]] علیهم السلام و خود وی پس از آنان به نبوت و رسالت رسیده اند. او خود را همچون ابراهیم علیه السلام خلیل الله می دانست و به همین سبب بر این گمان بود که جبرئیل بر وی نازل می شود.
 ابومنصور معتقد بود که خداوند پیامبر را جهت تنزیل، و او را جهت تأویل مبعوث کرده است. او مدعی بود که پس از وی رسالت در شش تن از اولادش ادامه خواهد داشت که آخرین آنها مهدی قائم است.

@@ سطر ۲۴: / سطر ۲۴: @@
 [[عارف تامر]] [[منصوریه]] را از زمره [[حسنیه]] برشمرده است. <ref>تاریخ [[ال اسماعیلیه]]، [[عارف تامر]]، ج1، ص88</ref>
-رک: [[حُسینیه (از خوراج)]].<ref> [[البدء و التاریخ]]، [[مطهر مقدسی]]، ج5، ص124 / [[بیان الادیان]]، [[ابوالقاسم بلخی]]، ص67 / تاریخ [[ال اسماعیلیه]]، [[عارف تامر]]، ج1، ص88 / [[تبصرة العوام]]، [[مرتضی رازی]]، ص170 / [[التبصیر فی الدین]]، [[شهفور اسفراینی]]، ص23 / [[تعریفات العلوم و تحدیدات الرسوم]]، [[سیدعلی جرجانی]]، ص189 / [[التنبیه و الرد علی اهل الاهواء و البدع]]، [[محمد ملطی شافعی]]، ص159 / [[جامع الفرق و المذاهب الاسلامیة]]، [[امیر مهنا]] و [[علی خریس]]، ص197 / [[خاندان نوبختی]]، [[عباس اقبال]]، ص265 / [[الحور العین]]، [[نشوان حمیری]]، ص169و168 / [[علی هامش الفرق الاسلامیة]]، [[احمد فرج الله]]، ص135 / [[الفرق الاسلامیة(کرمانی)|الفرق الاسلامیة]]، [[شمس الدین محمد کرمانی]]، ص36 / [[الفرق بین الفرق]]، [[عبدالقاهر بغدادی]]، ص238 / [[فرق الشیعة]]، [[حسن بن موسی نوبختی]]، ص38 / [[الفرق و الجماعات و المذاهب الاسلامیة]]، [[صلاح ابوسعود]]، ص47 / [[فرهنگ فِرَق اسلامی]]، [[محمد جواد مشکور]]، ص428 / [[فرهنگ نامه فرقه های اسلامی]]، [[شریف یحیی الامین]]، ص266 / [[قاموس المذاهب و الادیان]]، [[حسین علی حمد]]، ص197 / [[مشارق انوار الیقین فی اسرار المؤمنین]]، [[حافظ رجب برسی]]، ص311 / المعارف، ابن قتیبه، ص623 / [[معجم الفرق الاسلامیة]]، [[عارف تامر]]، ص60 / [[مفاتیح العلوم]]، [[محمد بن احمد خوارزمی]]، ص50 / [[مقالات الاسلامیین و اختلاف المصلین]]، [[ابوالحسن اشعری]]، ج74 / [[المقالات و الفرق]]، [[سعد اشعری]]، ص46 / [[الملل و النحل]]، [[عبدالقاهر بغدادی]]، ص55 / [[المنیة و الامل فی شرح الملل و النحل]]، [[احمد بن یحیی بن مرتضی]]، ص95 / [[المواعظ و الاعتبار بذکر الخطط و الآثار]]، [[احمد بن علی مقریزی]]، ج2، ص353 / [[موسوعة الفرق و الجماعات و المذاهب و الاحزاب و الحرکات الاسلامیة]]، [[عبدالمنعم حفنی]]، ص624 / [[نفائس الفنون فی عرایس العیون]]، [[شمس الدین محمد آملی]]، ج2، ص279</ref>
+رک: [[حُسینیه (از خوارج)]].<ref> [[البدء و التاریخ]]، [[مطهر مقدسی]]، ج5، ص124 / [[بیان الادیان]]، [[ابوالقاسم بلخی]]، ص67 / تاریخ [[ال اسماعیلیه]]، [[عارف تامر]]، ج1، ص88 / [[تبصرة العوام]]، [[مرتضی رازی]]، ص170 / [[التبصیر فی الدین]]، [[شهفور اسفراینی]]، ص23 / [[تعریفات العلوم و تحدیدات الرسوم]]، [[سیدعلی جرجانی]]، ص189 / [[التنبیه و الرد علی اهل الاهواء و البدع]]، [[محمد ملطی شافعی]]، ص159 / [[جامع الفرق و المذاهب الاسلامیة]]، [[امیر مهنا]] و [[علی خریس]]، ص197 / [[خاندان نوبختی]]، [[عباس اقبال]]، ص265 / [[الحور العین]]، [[نشوان حمیری]]، ص169و168 / [[علی هامش الفرق الاسلامیة]]، [[احمد فرج الله]]، ص135 / [[الفرق الاسلامیة(کرمانی)|الفرق الاسلامیة]]، [[شمس الدین محمد کرمانی]]، ص36 / [[الفرق بین الفرق]]، [[عبدالقاهر بغدادی]]، ص238 / [[فرق الشیعة]]، [[حسن بن موسی نوبختی]]، ص38 / [[الفرق و الجماعات و المذاهب الاسلامیة]]، [[صلاح ابوسعود]]، ص47 / [[فرهنگ فِرَق اسلامی]]، [[محمد جواد مشکور]]، ص428 / [[فرهنگ نامه فرقه های اسلامی]]، [[شریف یحیی الامین]]، ص266 / [[قاموس المذاهب و الادیان]]، [[حسین علی حمد]]، ص197 / [[مشارق انوار الیقین فی اسرار المؤمنین]]، [[حافظ رجب برسی]]، ص311 / المعارف، ابن قتیبه، ص623 / [[معجم الفرق الاسلامیة]]، [[عارف تامر]]، ص60 / [[مفاتیح العلوم]]، [[محمد بن احمد خوارزمی]]، ص50 / [[مقالات الاسلامیین و اختلاف المصلین]]، [[ابوالحسن اشعری]]، ج74 / [[المقالات و الفرق]]، [[سعد اشعری]]، ص46 / [[الملل و النحل]]، [[عبدالقاهر بغدادی]]، ص55 / [[المنیة و الامل فی شرح الملل و النحل]]، [[احمد بن یحیی بن مرتضی]]، ص95 / [[المواعظ و الاعتبار بذکر الخطط و الآثار]]، [[احمد بن علی مقریزی]]، ج2، ص353 / [[موسوعة الفرق و الجماعات و المذاهب و الاحزاب و الحرکات الاسلامیة]]، [[عبدالمنعم حفنی]]، ص624 / [[نفائس الفنون فی عرایس العیون]]، [[شمس الدین محمد آملی]]، ج2، ص279</ref>
 == پانویس ==

@@ سطر ۴: / سطر ۴: @@
 از [[غلاة شیعه]].
-همان کسفیه.
+همان [[کسفیه]].
-ایشان پیروان ابومنصور عجلی می باشند.
+ایشان پیروان [[ابومنصور عجلی]] می باشند.
 [[ابن حزم]] می نویسد: «م [[غیریه]] و [[منصوریه]] هر که را بتوانند خفه می کنند و اموال اهل ارض را حلال می شمارند چرا که جهاد را واجب می دانند». <ref> [[الفصل فی الملل و الاهواء و النحل]]، [[ابن حزم]]، ج2، ص337</ref>

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۱ ژوئن ۲۰۱۵، ساعت ۰۷:۲۵
(بدون تفاوت)