سَبعیه (از اسامی اسماعیلیه) - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Admin در ‏۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۷:۴۷

2019-07-18T07:47:20Z

Admin در ‏۴ فوریهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۱۶:۰۸

2019-02-04T16:08:25Z

Admin در ‏۲۶ ژانویهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۱۰:۱۸

2019-01-26T10:18:25Z

Admin در ‏۲۶ ژانویهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۱۰:۱۷

2019-01-26T10:17:59Z

Admin در ‏۲۶ ژانویهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۱۰:۱۲

2019-01-26T10:12:03Z

Mm1384 85 در ‏۲۶ مهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۱۹:۱۹

2015-05-26T19:19:39Z

Mm1384 85: صفحه‌ای تازه حاوی «از اسامی اسماعیلیه. ایشان در عقاید خود که متکی بر فلسفیات است به عدد هفت ا...» ایجاد کرد

2015-05-26T19:16:05Z

صفحه‌ای تازه حاوی «از اسامی اسماعیلیه. ایشان در عقاید خود که متکی بر فلسفیات است به عدد هفت ا...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

از اسامی [[اسماعیلیه]].

ایشان در عقاید خود که متکی بر فلسفیات است به عدد هفت اهمیتی ویژه می دهند. این اهمیت از ابتدای ظهور [[اسماعیلیه]] موجود بوده است. <ref> [[اعتقادات فِرَق المسلمین و المشرکین]]، [[فخر رازی]]، ص109 / [[تلبیس ابلیس]]، [[ابن جوزی]]، ص100 / [[قواعد عقاید آل محمد فی الرد علی الباطنیة]]، [[محمد بن حسن دیلمی]]، ص34</ref>

رک: [[سباعیه (از نام های اسماعیلیه)]]، [[قرامطه]].

[[ابن اثیر]] در [[اللباب فی تهذیب الانساب]]؛ سَبْعی را به فتح سین و سکون باء ضبط کرده است. <ref> [[اللباب فی تهذیب الانساب]]، [[ابن اثیر]]، ج2، ص101</ref>

[[محمدباقر موسوی خوانساری]] در [[روضات الجنات فی احوال العلماء و السادات]] می نویسد: « [[اسماعیلیه]] را به سبب آن که به باطن کتاب قائل می باشند، [[باطنیه]]؛ به سبب آن که به [[حمدان قرمط]] منسوب هستند، قرامط؛ به سبب آن که محرمات را مباح می دانند، [[حرمیه]] و به سبب آن که به هفت شریعت معتقدند ـ شرایع آدم، نوح، ابراهیم، موسی، عیسی، محمد و مهدی ـ [[سبعیه]] نامیده می شوند. ایشان معتقدند در هر زمان هفت نفر می باشند که باید به ایشان اقتدا کرد. نام دیگر ایشان [[بابکیه]] است چرا که گروهی از ایشان از [[بابکیه 1|بابک خرّمی]] پیروی کردند. ایشان هم چنین به [[محمّره]] نیز ملقب هستند چرا که در روزگار بابک لباس سرخ می پوشیدند. » <ref> [[روضات الجنات فی احوال العلماء و السادات]]، [[محمدباقر موسوی خوانساری]]، ج8، ص64</ref>

[[سبعیه]] عنوان عمومی فرقه هایی از [[شیعه]] است که تعداد ائمه خویش را منحصر به هفت امام می دانسته اند. (هفت امامی) و یا در باب شمار ائمه، به مراتب و ادوار هفت گانه قائل بوده اند. [[سبعیه]] در واقع از القاب [[اسماعیلیه]] و فرقه های منسوب به آن ها است، که یا مانند [[اسماعیلیه خالص]]، امامت را بعد از [[امام جعفر صادق]] علیه السلام به پسرش [[اسماعیل بن جعفر صادق|اسماعیل]] ختم می کنند و او را بر خلاف آنچه گفته می شود که در عهد حیات پدر وفات یافته است، حی و باقی و قائم می شمارند و یا مانند سایر فرقه های [[اسماعیلیه]] (مثلاًً [[مبارکیه]] ) امامت را بعد از اسماعیل حق پسرش [[محمد بن اسماعیل بن جعفر صادق|محمد]] بن [[اسماعیل بن جعفر صادق|اسماعیل]] بن [[امام صادق|جعفر الصادق]] می دانند. غالب فرقه های [[سبعیه]] که بعد از [[اسماعیل بن جعفر صادق|اسماعیل]] بن [[امام صادق|جعفر الصادق]] به [[محمد بن اسماعیل بن جعفر صادق|محمد]] بن [[اسماعیل بن جعفر صادق|اسماعیل]] بن [[امام صادق|جعفر الصادق]] گرویده اند معتقد شده اند به این که امامت در حقیقت به اسماعیل که امام هفتم است ختم می شود، و بعد از وی و در نوبت [[محمد بن اسماعیل بن جعفر صادق|محمد]] بن [[اسماعیل بن جعفر صادق|اسماعیل]] بن [[امام صادق|جعفر الصادق]]، مرتبه امامت به مرتبه قائمیت ارتقاء می یابد. <ref> [[دائرة المعارف فارسی]]، [[غلامحسن مصاحب]]، ج1، ص1258</ref>

گروهی نیـز [[سبعیه]] را لقبی بـرای [[اسماعیلیه]] دانسته اند کـه با ایـن لقب از [[اثنی عشریه]] جـدا و متفـاوت باشند. <ref> [[معجم فِرَق الاسلامیة]]، [[شریف یحیی الامین]]، ص133</ref>

[[سبعیه]] برای عدد هفت نوعی جایگاه و مرتبه خاص و در عین حال نوعی خاصیت و تأثیر قدسی قائل بوده اند. عدد هفت از دیرباز مورد توجه اقوام مختلف جهان بوده است و اغلب در امور ایزدی و نیک و گاه در مورد اهریمنی و شرّ به کار می رفته است. وجود بعضی عوامل طبیعی مانند تعداد سیاره های مکشوف جهان باستان و همچنین رنگ های اصلی، مؤید رجحان و جنبه ماوراءالطبیعی این عدد گردیده است. این عدد در مذاهب و تاریخ جهان، در [[تصوف]] و در سنن و آداب اهمیت زیاد داشته است. <ref> [[لغت نامه دهخدا]]، [[علی اکبر دهخدا]] ) [[سبعیه]] نیز می گفتند: همان گونه که طبقات آسمان و زمین و تعداد اندام های انسان هفت است، تعداد ائمه نیز هفت خواهد بود. همچنین این فرقه به هفت ستاره جرمانی، هفت جزیره ایمانی، هفت درجه مؤمنین، هفت ناطق و هفت صامت (یا اساس) قائل بوده اند و در حقیقت به سبب توقف در هفت و مخصوصاً به علت اهمیتی که به عدد هفت می داده اند، به نام [[سبعیه]] خوانده شده اند. <ref> [[دائرة المعارف فارسی]]، [[غلامحسن مصاحب]]، ج1، ص1258</ref>

== پانویس ==

@@ سطر ۷: / سطر ۷: @@
 [[محمدباقر موسوی خوانساری]] در [[روضات الجنات فی احوال العلماء و السادات]] می نویسد: « اسماعیلیه را به سبب آن که به باطن کتاب قائل می باشند، [[باطنیه (لقب اسماعیلیه و قرامطه)|باطنیه]]؛ به سبب آن که به [[حمدان قرمط]] منسوب هستند، [[قرامط]]؛ به سبب آن که محرمات را مباح می دانند، [[حرمیه]] و به سبب آن که به هفت شریعت معتقدند ـ شرایع آدم، نوح، ابراهیم، موسی، عیسی، محمد و مهدی ـ سبعیه نامیده می شوند. ایشان معتقدند در هر زمان هفت نفر می باشند که باید به ایشان اقتدا کرد. نام دیگر ایشان [[بابکیه (نام تعریضی اسماعیلیه)|بابکیه]] است چرا که گروهی از ایشان از [[بابک خرّمی]] پیروی کردند. ایشان هم چنین به [[محمّره]] نیز ملقب هستند چرا که در روزگار بابک لباس سرخ می پوشیدند. » <ref> [[روضات الجنات فی احوال العلماء و السادات]]، [[محمدباقر موسوی خوانساری]]، ج8، ص64</ref>
-سبعیه عنوان عمومی فرقه هایی از [[شیعه]] است که تعداد ائمه خویش را منحصر به هفت امام می دانسته اند. (هفت امامی) و یا در باب شمار ائمه، به مراتب و ادوار هفت گانه قائل بوده اند. سبعیه در واقع از القاب اسماعیلیه و فرقه های منسوب به آن ها است، که یا مانند [[اسماعیلیه خالص]]، امامت را بعد از [[امام جعفر صادق]] (علیه السلام) به پسرش [[اسماعیل بن جعفر صادق|اسماعیل]] ختم می کنند و او را بر خلاف آنچه گفته می شود که در عهد حیات پدر وفات یافته است، حی و باقی و قائم می شمارند و یا مانند سایر فرقه های اسماعیلیه (مثلاًً [[مبارکیه]] ) امامت را بعد از اسماعیل حق پسرش [[محمد بن اسماعیل بن جعفر صادق|محمد بن اسماعیل]] می دانند. غالب فرقه های سبعیه که بعد از اسماعیل به محمد بن اسماعیل گرویده اند معتقد شده اند به این که امامت در حقیقت به اسماعیل که امام هفتم است ختم می شود، و بعد از وی و در نوبت محمد بن اسماعیل، مرتبه امامت به مرتبه قائمیت ارتقاء می یابد. <ref> [[دائرة المعارف فارسی]]، [[غلامحسن مصاحب]]، ج1، ص1258</ref>
+سبعیه عنوان عمومی فرقه هایی از [[شیعه]] است که تعداد ائمه خویش را منحصر به هفت امام می دانسته اند. (هفت امامی) و یا در باب شمار ائمه، به مراتب و ادوار هفت گانه قائل بوده اند. سبعیه در واقع از القاب اسماعیلیه و فرقه های منسوب به آن ها است، که یا مانند [[اسماعیلیه خالص]]، امامت را بعد از [[امام جعفر صادق]] (علیه السلام) به پسرش [[اسماعیل بن جعفر صادق|اسماعیل]] ختم می کنند و او را بر خلاف آنچه گفته می شود که در عهد حیات پدر وفات یافته است، حی و باقی و قائم می شمارند و یا مانند سایر فرقه های اسماعیلیه (مثلاًً [[مبارکیه]] ) امامت را بعد از اسماعیل حق پسرش [[محمد بن اسماعیل بن جعفر صادق|محمد بن اسماعیل]] می دانند. غالب فرقه های سبعیه که بعد از اسماعیل به محمد بن اسماعیل گرویده اند معتقد شده اند به این که امامت در حقیقت به اسماعیل که امام هفتم است ختم می شود، و بعد از وی و در نوبت محمد بن اسماعیل، مرتبه امامت به مرتبه قائمیت ارتقاء می یابد. <ref> [[دائرة المعارف فارسی]]، [[غلامحسین مصاحب]]، ج1، ص1258</ref>
 گروهی نیـز سبعیه را لقبی بـرای اسماعیلیه دانسته اند کـه با ایـن لقب از [[اثنی عشریه]] جـدا و متفـاوت باشند. <ref> [[معجم فِرَق الاسلامیة]]، [[شریف یحیی الامین]]، ص133</ref>
-سبعیه برای عدد هفت نوعی جایگاه و مرتبه خاص و در عین حال نوعی خاصیت و تأثیر قدسی قائل بوده اند. عدد هفت از دیرباز مورد توجه اقوام مختلف جهان بوده است و اغلب در امور ایزدی و نیک و گاه در مورد اهریمنی و شرّ به کار می رفته است. وجود بعضی عوامل طبیعی مانند تعداد سیاره های مکشوف جهان باستان و همچنین رنگ های اصلی، مؤید رجحان و جنبه ماوراءالطبیعی این عدد گردیده است. این عدد در مذاهب و تاریخ جهان، در [[تصوف]] و در سنن و آداب اهمیت زیاد داشته است. <ref> [[لغت نامه دهخدا]]، [[علی اکبر دهخدا]] </ref> سبعیه نیز می گفتند: همان گونه که طبقات آسمان و زمین و تعداد اندام های انسان هفت است، تعداد ائمه نیز هفت خواهد بود. همچنین این فرقه به هفت ستاره جرمانی، هفت جزیره ایمانی، هفت درجه مؤمنین، هفت ناطق و هفت صامت (یا اساس) قائل بوده اند و در حقیقت به سبب توقف در هفت و مخصوصاً به علت اهمیتی که به عدد هفت می داده اند، به نام سبعیه خوانده شده اند. <ref> [[دائرة المعارف فارسی]]، [[غلامحسن مصاحب]]، ج1، ص1258</ref>
+سبعیه برای عدد هفت نوعی جایگاه و مرتبه خاص و در عین حال نوعی خاصیت و تأثیر قدسی قائل بوده اند. عدد هفت از دیرباز مورد توجه اقوام مختلف جهان بوده است و اغلب در امور ایزدی و نیک و گاه در مورد اهریمنی و شرّ به کار می رفته است. وجود بعضی عوامل طبیعی مانند تعداد سیاره های مکشوف جهان باستان و همچنین رنگ های اصلی، مؤید رجحان و جنبه ماوراءالطبیعی این عدد گردیده است. این عدد در مذاهب و تاریخ جهان، در [[تصوف]] و در سنن و آداب اهمیت زیاد داشته است. <ref> [[لغت نامه دهخدا]]، [[علی اکبر دهخدا]] </ref> سبعیه نیز می گفتند: همان گونه که طبقات آسمان و زمین و تعداد اندام های انسان هفت است، تعداد ائمه نیز هفت خواهد بود. همچنین این فرقه به هفت ستاره جرمانی، هفت جزیره ایمانی، هفت درجه مؤمنین، هفت ناطق و هفت صامت (یا اساس) قائل بوده اند و در حقیقت به سبب توقف در هفت و مخصوصاً به علت اهمیتی که به عدد هفت می داده اند، به نام سبعیه خوانده شده اند. <ref> [[دائرة المعارف فارسی]]، [[غلامحسین مصاحب]]، ج1، ص1258</ref>
 رک: [[سباعیه (از نام های اسماعیلیه)|سباعیه]]، [[قرامطه]].

@@ سطر ۱: / سطر ۱: @@
 از اسامی [[اسماعیلیه (اسماعیلیه)|اسماعیلیه]].
 [[ابن اثیر]] در [[اللباب فی تهذیب الانساب]]؛ سَبْعی را به فتح سین و سکون باء ضبط کرده است. <ref> [[اللباب فی تهذیب الانساب]]، [[ابن اثیر]]، ج2، ص101</ref>
-[[محمدباقر موسوی خوانساری]] در [[روضات الجنات فی احوال العلماء و السادات]] می نویسد: « اسماعیلیه را به سبب آن که به باطن کتاب قائل می باشند، [[باطنیه]]؛ به سبب آن که به [[حمدان قرمط]] منسوب هستند، [[قرامط]]؛ به سبب آن که محرمات را مباح می دانند، [[حرمیه]] و به سبب آن که به هفت شریعت معتقدند ـ شرایع آدم، نوح، ابراهیم، موسی، عیسی، محمد و مهدی ـ سبعیه نامیده می شوند. ایشان معتقدند در هر زمان هفت نفر می باشند که باید به ایشان اقتدا کرد. نام دیگر ایشان [[بابکیه (نام تعریضی اسماعیلیه)|بابکیه]] است چرا که گروهی از ایشان از [[بابک خرّمی]] پیروی کردند. ایشان هم چنین به [[محمّره]] نیز ملقب هستند چرا که در روزگار بابک لباس سرخ می پوشیدند. » <ref> [[روضات الجنات فی احوال العلماء و السادات]]، [[محمدباقر موسوی خوانساری]]، ج8، ص64</ref>
+ایشان در عقاید خود که متکی بر فلسفیات است به عدد هفت اهمیتی ویژه می دهند. این اهمیت از ابتدای ظهور اسماعیلیه موجود بوده است. <ref> [[اعتقادات فِرَق المسلمین و المشرکین]]، [[فخر رازی]]، ص109 / [[تلبیس ابلیس]]، [[ابن جوزی]]، ص100 / [[قواعد عقاید آل محمد فی الرد علی الباطنیة]]، [[محمد بن حسن دیلمی]]، ص34</ref>
 سبعیه عنوان عمومی فرقه هایی از [[شیعه]] است که تعداد ائمه خویش را منحصر به هفت امام می دانسته اند. (هفت امامی) و یا در باب شمار ائمه، به مراتب و ادوار هفت گانه قائل بوده اند. سبعیه در واقع از القاب اسماعیلیه و فرقه های منسوب به آن ها است، که یا مانند [[اسماعیلیه خالص]]، امامت را بعد از [[امام جعفر صادق]] (علیه السلام) به پسرش [[اسماعیل بن جعفر صادق|اسماعیل]] ختم می کنند و او را بر خلاف آنچه گفته می شود که در عهد حیات پدر وفات یافته است، حی و باقی و قائم می شمارند و یا مانند سایر فرقه های اسماعیلیه (مثلاًً [[مبارکیه]] ) امامت را بعد از اسماعیل حق پسرش [[محمد بن اسماعیل بن جعفر صادق|محمد بن اسماعیل]] می دانند. غالب فرقه های سبعیه که بعد از اسماعیل به محمد بن اسماعیل گرویده اند معتقد شده اند به این که امامت در حقیقت به اسماعیل که امام هفتم است ختم می شود، و بعد از وی و در نوبت محمد بن اسماعیل، مرتبه امامت به مرتبه قائمیت ارتقاء می یابد. <ref> [[دائرة المعارف فارسی]]، [[غلامحسن مصاحب]]، ج1، ص1258</ref>

@@ سطر ۷: / سطر ۷: @@
 [[محمدباقر موسوی خوانساری]] در [[روضات الجنات فی احوال العلماء و السادات]] می نویسد: « اسماعیلیه را به سبب آن که به باطن کتاب قائل می باشند، [[باطنیه]]؛ به سبب آن که به [[حمدان قرمط]] منسوب هستند، [[قرامط]]؛ به سبب آن که محرمات را مباح می دانند، [[حرمیه]] و به سبب آن که به هفت شریعت معتقدند ـ شرایع آدم، نوح، ابراهیم، موسی، عیسی، محمد و مهدی ـ سبعیه نامیده می شوند. ایشان معتقدند در هر زمان هفت نفر می باشند که باید به ایشان اقتدا کرد. نام دیگر ایشان [[بابکیه (نام تعریضی اسماعیلیه)|بابکیه]] است چرا که گروهی از ایشان از [[بابک خرّمی]] پیروی کردند. ایشان هم چنین به [[محمّره]] نیز ملقب هستند چرا که در روزگار بابک لباس سرخ می پوشیدند. » <ref> [[روضات الجنات فی احوال العلماء و السادات]]، [[محمدباقر موسوی خوانساری]]، ج8، ص64</ref>
-سبعیه عنوان عمومی فرقه هایی از [[شیعه]] است که تعداد ائمه خویش را منحصر به هفت امام می دانسته اند. (هفت امامی) و یا در باب شمار ائمه، به مراتب و ادوار هفت گانه قائل بوده اند. سبعیه در واقع از القاب اسماعیلیه و فرقه های منسوب به آن ها است، که یا مانند [[اسماعیلیه خالص]]، امامت را بعد از [[امام جعفر صادق]] (علیه السلام) به پسرش [[اسماعیل بن جعفر صادق|اسماعیل]] ختم می کنند و او را بر خلاف آنچه گفته می شود که در عهد حیات پدر وفات یافته است، حی و باقی و قائم می شمارند و یا مانند سایر فرقه های اسماعیلیه (مثلاًً [[مبارکیه]] ) امامت را بعد از اسماعیل حق پسرش [[محمد بن اسماعیل بن جعفر صادق|محمد بن اسماعیل]]می دانند. غالب فرقه های سبعیه که بعد از اسماعیل به محمد بن اسماعیل گرویده اند معتقد شده اند به این که امامت در حقیقت به اسماعیل که امام هفتم است ختم می شود، و بعد از وی و در نوبت محمد بن اسماعیل، مرتبه امامت به مرتبه قائمیت ارتقاء می یابد. <ref> [[دائرة المعارف فارسی]]، [[غلامحسن مصاحب]]، ج1، ص1258</ref>
+سبعیه عنوان عمومی فرقه هایی از [[شیعه]] است که تعداد ائمه خویش را منحصر به هفت امام می دانسته اند. (هفت امامی) و یا در باب شمار ائمه، به مراتب و ادوار هفت گانه قائل بوده اند. سبعیه در واقع از القاب اسماعیلیه و فرقه های منسوب به آن ها است، که یا مانند [[اسماعیلیه خالص]]، امامت را بعد از [[امام جعفر صادق]] (علیه السلام) به پسرش [[اسماعیل بن جعفر صادق|اسماعیل]] ختم می کنند و او را بر خلاف آنچه گفته می شود که در عهد حیات پدر وفات یافته است، حی و باقی و قائم می شمارند و یا مانند سایر فرقه های اسماعیلیه (مثلاًً [[مبارکیه]] ) امامت را بعد از اسماعیل حق پسرش [[محمد بن اسماعیل بن جعفر صادق|محمد بن اسماعیل]] می دانند. غالب فرقه های سبعیه که بعد از اسماعیل به محمد بن اسماعیل گرویده اند معتقد شده اند به این که امامت در حقیقت به اسماعیل که امام هفتم است ختم می شود، و بعد از وی و در نوبت محمد بن اسماعیل، مرتبه امامت به مرتبه قائمیت ارتقاء می یابد. <ref> [[دائرة المعارف فارسی]]، [[غلامحسن مصاحب]]، ج1، ص1258</ref>
 گروهی نیـز سبعیه را لقبی بـرای اسماعیلیه دانسته اند کـه با ایـن لقب از [[اثنی عشریه]] جـدا و متفـاوت باشند. <ref> [[معجم فِرَق الاسلامیة]]، [[شریف یحیی الامین]]، ص133</ref>

@@ سطر ۵: / سطر ۵: @@
 [[ابن اثیر]] در [[اللباب فی تهذیب الانساب]]؛ سَبْعی را به فتح سین و سکون باء ضبط کرده است. <ref> [[اللباب فی تهذیب الانساب]]، [[ابن اثیر]]، ج2، ص101</ref>
-[[محمدباقر موسوی خوانساری]] در [[روضات الجنات فی احوال العلماء و السادات]] می نویسد: « اسماعیلیه را به سبب آن که به باطن کتاب قائل می باشند، [[باطنیه]]؛ به سبب آن که به [[حمدان قرمط]] منسوب هستند، [[قرامط]]؛ به سبب آن که محرمات را مباح می دانند، [[حرمیه]] و به سبب آن که به هفت شریعت معتقدند ـ شرایع آدم، نوح، ابراهیم، موسی، عیسی، محمد و مهدی ـ سبعیه نامیده می شوند. ایشان معتقدند در هر زمان هفت نفر می باشند که باید به ایشان اقتدا کرد. نام دیگر ایشان [[بابکیه]] است چرا که گروهی از ایشان از [[بابکیه 1|بابک خرّمی]] پیروی کردند. ایشان هم چنین به [[محمّره]] نیز ملقب هستند چرا که در روزگار بابک لباس سرخ می پوشیدند. » <ref> [[روضات الجنات فی احوال العلماء و السادات]]، [[محمدباقر موسوی خوانساری]]، ج8، ص64</ref>
+[[محمدباقر موسوی خوانساری]] در [[روضات الجنات فی احوال العلماء و السادات]] می نویسد: « اسماعیلیه را به سبب آن که به باطن کتاب قائل می باشند، [[باطنیه]]؛ به سبب آن که به [[حمدان قرمط]] منسوب هستند، [[قرامط]]؛ به سبب آن که محرمات را مباح می دانند، [[حرمیه]] و به سبب آن که به هفت شریعت معتقدند ـ شرایع آدم، نوح، ابراهیم، موسی، عیسی، محمد و مهدی ـ سبعیه نامیده می شوند. ایشان معتقدند در هر زمان هفت نفر می باشند که باید به ایشان اقتدا کرد. نام دیگر ایشان [[بابکیه (نام تعریضی اسماعیلیه)|بابکیه]] است چرا که گروهی از ایشان از [[بابک خرّمی]] پیروی کردند. ایشان هم چنین به [[محمّره]] نیز ملقب هستند چرا که در روزگار بابک لباس سرخ می پوشیدند. » <ref> [[روضات الجنات فی احوال العلماء و السادات]]، [[محمدباقر موسوی خوانساری]]، ج8، ص64</ref>
-سبعیه عنوان عمومی فرقه هایی از [[شیعه]] است که تعداد ائمه خویش را منحصر به هفت امام می دانسته اند. (هفت امامی) و یا در باب شمار ائمه، به مراتب و ادوار هفت گانه قائل بوده اند. سبعیه در واقع از القاب اسماعیلیه و فرقه های منسوب به آن ها است، که یا مانند [[اسماعیلیه خالص]]، امامت را بعد از [[امام جعفر صادق]] (علیه السلام) به پسرش [[اسماعیل بن جعفر صادق|اسماعیل]] ختم می کنند و او را بر خلاف آنچه گفته می شود که در عهد حیات پدر وفات یافته است، حی و باقی و قائم می شمارند و یا مانند سایر فرقه های اسماعیلیه (مثلاًً [[مبارکیه]] ) امامت را بعد از اسماعیل حق پسرش [[محمد بن اسماعیل بن جعفر صادق|محمد]] بن [[اسماعیل بن جعفر صادق|اسماعیل]] بن [[امام صادق|جعفر الصادق]] می دانند. غالب فرقه های [[سبعیه]] که بعد از [[اسماعیل بن جعفر صادق|اسماعیل]] به [[محمد بن اسماعیل بن جعفر صادق|محمد]] گرویده اند معتقد شده اند به این که امامت در حقیقت به اسماعیل که امام هفتم است ختم می شود، و بعد از وی و در نوبت محمد بن اسماعیل، مرتبه امامت به مرتبه قائمیت ارتقاء می یابد. <ref> [[دائرة المعارف فارسی]]، [[غلامحسن مصاحب]]، ج1، ص1258</ref>
+سبعیه عنوان عمومی فرقه هایی از [[شیعه]] است که تعداد ائمه خویش را منحصر به هفت امام می دانسته اند. (هفت امامی) و یا در باب شمار ائمه، به مراتب و ادوار هفت گانه قائل بوده اند. سبعیه در واقع از القاب اسماعیلیه و فرقه های منسوب به آن ها است، که یا مانند [[اسماعیلیه خالص]]، امامت را بعد از [[امام جعفر صادق]] (علیه السلام) به پسرش [[اسماعیل بن جعفر صادق|اسماعیل]] ختم می کنند و او را بر خلاف آنچه گفته می شود که در عهد حیات پدر وفات یافته است، حی و باقی و قائم می شمارند و یا مانند سایر فرقه های اسماعیلیه (مثلاًً [[مبارکیه]] ) امامت را بعد از اسماعیل حق پسرش [[محمد بن اسماعیل بن جعفر صادق|محمد بن اسماعیل]]می دانند. غالب فرقه های سبعیه که بعد از اسماعیل به محمد بن اسماعیل گرویده اند معتقد شده اند به این که امامت در حقیقت به اسماعیل که امام هفتم است ختم می شود، و بعد از وی و در نوبت محمد بن اسماعیل، مرتبه امامت به مرتبه قائمیت ارتقاء می یابد. <ref> [[دائرة المعارف فارسی]]، [[غلامحسن مصاحب]]، ج1، ص1258</ref>
 گروهی نیـز سبعیه را لقبی بـرای اسماعیلیه دانسته اند کـه با ایـن لقب از [[اثنی عشریه]] جـدا و متفـاوت باشند. <ref> [[معجم فِرَق الاسلامیة]]، [[شریف یحیی الامین]]، ص133</ref>

@@ سطر ۱۳: / سطر ۱۳: @@
 گروهی نیـز [[سبعیه]] را لقبی بـرای [[اسماعیلیه]] دانسته اند کـه با ایـن لقب از [[اثنی عشریه]] جـدا و متفـاوت باشند. <ref> [[معجم فِرَق الاسلامیة]]، [[شریف یحیی الامین]]، ص133</ref>
-[[سبعیه]] برای عدد هفت نوعی جایگاه و مرتبه خاص و در عین حال نوعی خاصیت و تأثیر قدسی قائل بوده اند. عدد هفت از دیرباز مورد توجه اقوام مختلف جهان بوده است و اغلب در امور ایزدی و نیک و گاه در مورد اهریمنی و شرّ به کار می رفته است. وجود بعضی عوامل طبیعی مانند تعداد سیاره های مکشوف جهان باستان و همچنین رنگ های اصلی، مؤید رجحان و جنبه ماوراءالطبیعی این عدد گردیده است. این عدد در مذاهب و تاریخ جهان، در [[تصوف]] و در سنن و آداب اهمیت زیاد داشته است. <ref> [[لغت نامه دهخدا]]، [[علی اکبر دهخدا]] ) [[سبعیه]] نیز می گفتند: همان گونه که طبقات آسمان و زمین و تعداد اندام های انسان هفت است، تعداد ائمه نیز هفت خواهد بود. همچنین این فرقه به هفت ستاره جرمانی، هفت جزیره ایمانی، هفت درجه مؤمنین، هفت ناطق و هفت صامت (یا اساس) قائل بوده اند و در حقیقت به سبب توقف در هفت و مخصوصاً به علت اهمیتی که به عدد هفت می داده اند، به نام [[سبعیه]] خوانده شده اند. <ref> [[دائرة المعارف فارسی]]، [[غلامحسن مصاحب]]، ج1، ص1258</ref>
+[[سبعیه]] برای عدد هفت نوعی جایگاه و مرتبه خاص و در عین حال نوعی خاصیت و تأثیر قدسی قائل بوده اند. عدد هفت از دیرباز مورد توجه اقوام مختلف جهان بوده است و اغلب در امور ایزدی و نیک و گاه در مورد اهریمنی و شرّ به کار می رفته است. وجود بعضی عوامل طبیعی مانند تعداد سیاره های مکشوف جهان باستان و همچنین رنگ های اصلی، مؤید رجحان و جنبه ماوراءالطبیعی این عدد گردیده است. این عدد در مذاهب و تاریخ جهان، در [[تصوف]] و در سنن و آداب اهمیت زیاد داشته است. <ref> [[لغت نامه دهخدا]]، [[علی اکبر دهخدا]] </ref> [[سبعیه]] نیز می گفتند: همان گونه که طبقات آسمان و زمین و تعداد اندام های انسان هفت است، تعداد ائمه نیز هفت خواهد بود. همچنین این فرقه به هفت ستاره جرمانی، هفت جزیره ایمانی، هفت درجه مؤمنین، هفت ناطق و هفت صامت (یا اساس) قائل بوده اند و در حقیقت به سبب توقف در هفت و مخصوصاً به علت اهمیتی که به عدد هفت می داده اند، به نام [[سبعیه]] خوانده شده اند. <ref> [[دائرة المعارف فارسی]]، [[غلامحسن مصاحب]]، ج1، ص1258</ref>
 == پانویس ==